چون دل ز چشم حیران چاه است پیش راهم

در بارگاه همت سرگرمیی ندارد

هنگامه گدایی یعنی دماغ شاهم

ای جرات فضولی تا کی سر تماشا

آیینه را ز جوهر تمهید دور باش است

آخر غبار آن خط شد رهزن نگاهم

در سرکشی دو تایم در ناله بینوایم