ای آرزو مشوران بیهوده اشک ما را

دیگر چه وانماید آیینه سیاهم

باید چو موج گوهر آسوده خاک گشتن

از عافیت مپرسید در منزلست راهم

مینا شکسته ای چند آسوده اند با هم

بید ل سراغ رنگم از گرد آه دریاب

در گرد باد محو است پرواز برگ کاهم