تا بال می فشانم پروانه دستگاهم

صید کمند شوقی ست از مهر تا به ما هم

جوش بهار حیرت یعنی گل نگاهم

با هر فسرده رنگی شادم که پیش شمعت

جولان ناز سر کن اندیشه مختصر کن

ظلم آنقدر ندارد پا مالی گیاهم

تا زنگ پرده برداشت آینه محو صافی ست