در عالم تحیر آینه بارگاهم

تاری ست پیکر من در چنگ ناتوانی

از زخمه نگاهی بنواز گاه گاهم

عرض مثال امکان منظور الفتم نیست

قصرم سری ندارد یاگیر و دار فغفور

یارب چو موی چینی دل بشکندکلاهم

همدوش سایه رفتم تا خاک آستانش