چسان ز دام تحیر برون روم من بیدل

دل شکسته شکسته ست شیشه بر سر راهم

چه آفتاب قیامت چه تاب آتش دوزخ

تری نبرد ز نقشی که کرد نامه سیاهم

که همچو آینه از چشم خوبش در بن چاهم