به رنگ پسته لب از جوش خون ندوخته ام

نگاه نامه سایل بس است سوی کریم

به یاس گرد هوسهایم از نظر برخاست

نفس گداخته را رنگ می کند تعظیم

حذر که صورت منقار من دلی ست دو نیم

فتادگی همه جا خضر مقصد ضعفاست

عصای جاده همان می کشد خط تسلیم