دل گداخته مضمون گوهر دگر است

متاع عاریت ما به هیچ شد تقسیم

درون پرده هستی تردد انفاس

اشاره ای ست که اینجا مسافر است مقیم

محیط آب شد اما نبست اشک یتیم

چو ابر دست به دامان اشک زن بیدل

مگر به گریه برآید سیاهی ات ز گلیم