تا چند ببالد قفس اندود نوایم

مهمان بساط طربم لیک چه حاصل

چون شمع همان پهلوی خویشست غذایم

در پرده هستی نفسی بیش نداریم

پیداست ز پرواز غباری چه گشاید

ای کاش خم سجده خورد دست دعایم

جیب نفسی می درم و می روم از خویش