تمثالم و وانیست به هیچ آینه جایم

قانون ندامتکده محفل عجزیم

آهسته تر از سودن دست است صدایم

تحقیق ز موهومی سازم چه نماید

حسرت چه فسون خواند که از روز وداعت

بر هر چه نظر می فکنم رو به قفایم

بیدل به مقامی که تویی شمع بساطش