چو صبح از نفس مایگان هوایم

سلامت که می جوید از دانه من

هوس کوب دندان هفت آسیایم

درتن چارسو بم چه سودا چه سودی

چه مقدار وحشت کمین است فرصت

که با هر نفس باید از خود برآیم

شعور است آثار موجود بودن