چون گهر عمریست در دربا ز دریا رفته ایم

دیده ها تا دل همه خمیازه ما می کشند

جای ما در هر مکان خالی ست گویا رفته ایم

کس ز افسون تعین داغ محرومی مباد

فکر خود ما را چو شمع آخر به طوف خاک برد

یکسر از راه گریبان در ته پا رفته ایم

رهرو عجزیم ما را جرات رفتار کو