ما هم چو شانه از ته این ریش رفته ایم

تا لب گشوده ایم به دریوزه امید

چون آبرو ز کیسه درویش رفته ایم

زاهد فسون زهد رها کن که عمرهاست

دنیا و صد معامله عقبا و صد خیال

ما بیخودان به چنگ چه تشویش رفته ایم

غواص درد را به محیط گهر چه کار