چون سکته ای که گل کند از مصرع روان

از سایه هما به کلاغی رسیده ایم

از ما تلاش لغزش مستان غنیمت است

اشکی به یک دو قطره ایاغی رسیده ایم

کم فرصت یقین به فراغی رسیده ایم

بیدل درین بهار ثمرهاست گلفشان

ما هم به وهم خویش دماغی رسیده ایم