تا شود یک داغ پیدا جمله اعضا سوختیم

اضطراب شعله ی ما داغ افسردن نداشت

چون نفس از خواهش آرام دلها سوختیم

در دیار ما جو شمع از بسکه قحط درد بود

از نشان و نام ما بگذرکه ما بیحاصلان

دفتر خود یک قلم در بال عنقا سوختیم

صرفه ما نیست بیدل خدمت دیر و حرم