می به ساغر مگر از چشم غزالان کردیم

بسکه آشفته نگاهی سبق غفلت ماست

مژه را هم رقم خواب پریشان کردیم

غیر وحشت نشد از نشئه تحقیق بلند

زبن دو تا رشته که هر دم نفسش می خوانند

مفت ما بود که چون صبح گریبان کردیم

خاک خجلت به سرچشم چه طاعت چه گناه