طوف آسودگی آبله پایان کردیم

دهر توفانکده شوق سراسر زدگی است

گرد دل داشت به هر دشت که جولان کردیم

لغزشی داشت ره عشق که درگام نخست

صبح این میکده گم بود درآغوش خمار

ما هم از شوخی خمیازه گریبان کردیم

وسعت عیش جهان در خور خرسندی بود