هیچ عیشی به تماشای دل حیران نیست

اینقدر بود که یک ناله به سامان کردیم

همچو مژگان ز تماشاکده عالم رنگ

حاصل این بود که خمیازه به دامان کردیم

به خیال آینه چیدیم و چراغان کردیم

به تنزل عرق سعی ندامت گل کرد

آنچه گم شد ز جبین بر مژه تاوان کردیم