یک گرببان چاک اگر کردیم صد دامان شدیم

پیکر ما را چوگردون بی سبب خم کرده اند

در میان گویی نبود آندم که ما چوگان شدیم

غنچه ما عرض چندین برگ گل در بار داشت

هرکسی ویرانه خود را عمارت می کند

ما به تعمیر دل بی پا و سر ویران شدیم

آینه در زنگ مژگانی بهم آورده بود