هرکسی ویرانه خود را عمارت می کند

در میان گویی نبود آندم که ما چوگان شدیم

غنچه ما عرض چندین برگ گل در بار داشت

یک گرببان چاک اگر کردیم صد دامان شدیم

ما به تعمیر دل بی پا و سر ویران شدیم

آینه در زنگ مژگانی بهم آورده بود

چشم تا وا شد به روی نیک و بد حیران شدیم