زین لباس سایگی کز شرم هستی تیره است

چشم تا وا شد به روی نیک و بد حیران شدیم

بی تمیزی داشت ما را نازپرورد غنا

آخر از آدم شدن محتاج آب و نان شدیم

نور او پوشید ما را هر قدر عریان شدیم

اینقدرها حسرت آغوش هم می بوده است

هرکه شد چشم تماشای تو ما مژگان شدیم