هیچ نتوان بست نقش خجلت ازکمفرصتی

نور او پوشید ما را هر قدر عریان شدیم

اینقدرها حسرت آغوش هم می بوده است

هرکه شد چشم تماشای تو ما مژگان شدیم

رنگ ما پیش از وفا بشکست اگر پیمان شدیم

پشت دستی هم نشد ریش از ندامتهای خلق

طبع ما وقتی پشیمان شد که بی دندان شدیم