بیدل درین ستمگاه از درد ناامیدی

فرصت به جانکنی رفت دل از جهان نکندیم

آفاق کسوت شور تا کی به وهم بافد

ماتم خروش عبرت زین نیلگون پرندیم

بسیار گریه کردیم اکنون بیا بخندیم