دستی که به یاد تو درین مرحله سودیم

آیینه جز آرایش تمثال چه دارد

صفریست تحیر که بر آن جلوه فزودیم

از شور دل گمشده سرکوب جرس شد

از جاده تسلیم گذشتن چه خیال است

چون شمع ز سر تا قدم احرام سجودیم

فرداست که باید ز دو عالم مژه بستن