گر از فرامشانیم امروز شکوه ازکیست

افسردنی که گویی یکسر جماد بودیم

فطرت ز ما جنون خواند تحقیق چشم خواباند

چون نقش بال عنقا پر بی سواد بودیم

زین پیش هم کسی را ما کی به یاد بودیم