اینقدر معلوم می گردد که بهتان خودیم

چون نگه عمریست داغ چشم حیران خودیم

زیر کوه از سایه دیوار مژگان خودیم

دعوی هستی سند پیرایه اثبات نیست

وحشت صبحیم ما راکو سر و برگی دگر

یعنی از خود می رویم و گرد دامان خودیم

سخت جانی عمر صرف ژاژخایی کردن ست