دامن آن جلوه در دست از گریبان خودیم

نعمت فرصت غنیمت پرور توفیر ماست

میزبان عر ض بهار توست و مهمان خودیم

سیر دریا قطره را در فکر خویش افتادنست

چشم می بایدگشودن جلوه گو موهوم باش

هر قدر نظاره می خندد گلستان خودیم

همچو مژگان شیوه بی ربطی ما حیرتست