چون سایه یکقلم خط پیشانی خودیم

خاکستریم و شعله ما آرمیده نیست

آیینه کمین پر افشانی خودیم

ما را ز تیره بختی ما می توان شناخت

بیدل به جلوه گاه حقیقت که می رسد

ما غافلان تصور امکانی خودیم