بر ابرکرم تهمت خشکی نتوان بست

یک ریشه به کیفیت آهی ندمیدیم

سرتا قدم ما به هوس سرمه شد اما

در سایه مژگان سیاهی ندمیدیم

کو قابل عفو تو گناهی ندمیدیم

فریاد کزین مزرعه سوخته حاصل

آخر مژه بستیم و نگاهی ندمیدیم