گلخن چمنی داشت که گلزار ندارد

کو قابل عفو تو گناهی ندمیدیم

فریاد کزین مزرعه سوخته حاصل

آخر مژه بستیم و نگاهی ندمیدیم

از ناکسی آخر پر کاهی ندمیدیم

بر باد ندادیم درین عرصه غباری

زان رنگ فسردیم که گاهی ندمیدیم