بیدل تو برون تاز که ما وهم پرستان

از ناکسی آخر پر کاهی ندمیدیم

بر باد ندادیم درین عرصه غباری

زان رنگ فسردیم که گاهی ندمیدیم

چندانکه نشستیم به راهی ندمیدیم