گر دقت فطرت ورق خاک تکاند

گل می دمد آن خار که از پا به در آریم

دل مغتنم فرصت اقبال حضوریست

تا آینه با ماست تماشایی یاریم

ماییم که پیدا و نهان خط غباریم

روزی دو نفس گرمی هنگامه نازست

هر چند فروز یم همان شمع مزاریم