از آینه پرسید که ما با که دچاریم

آن قطره خونی که بجوشیم بهم گر

بیگانه تر از توامی دانه باریم

کس جوهر ادراک بد و نیک ندارد

باید الم خامه نقاش کشیدن

بر هر سر رحمت سر صد قافله باریم

بیدل چه توان کرد به محرومی قسمت