باید الم خامه نقاش کشیدن

بیگانه تر از توامی دانه باریم

کس جوهر ادراک بد و نیک ندارد

از آینه پرسید که ما با که دچاریم

بر هر سر رحمت سر صد قافله باریم

بیدل چه توان کرد به محرومی قسمت

ما خشک لبان ساغر دریا به کناریم