فهم کن اینهمه بهر چه ز خود رم داریم

قدردان چمن عافیت خویش نه ایم

چه توان کرد نصیب از گل آدم داریم

یک نفس آینه انس نپرداخت نفس

کم و بیش آنچه کسی داشت رهاکرد و گذشت

فرض کردیم کزین داشته ما هم داریم

زندگی پرده سحر است چه باید کردن