عشرت هر دو جهان زین دو نفس غم داریم

کم و بیش آنچه کسی داشت رهاکرد و گذشت

فرض کردیم کزین داشته ما هم داریم

زندگی پرده سحر است چه باید کردن

نگسست از دل ما حسرت ایام وصال

دامن رفته ز دستی ست که محکم داریم

با همه ذوق طلب طاقت دیدار کراست