در ساحلیم اما غیر آشنا نداریم

بر ما نفس ستم کرد کز عافیت بر آورد

چون بوی گل به هر رنگ تاب هوا نداریم

باید چو موج گوهر آسوده خاک گشتن

زین خاکدان چه لازم بر خاستن به منت

ای سایه خواب مفتست ماهم عصا نداریم

عنقا دماغ امنیم درکنج بی نشانی