بر سنگ زنم شیشه و یکبار بگریم

شاید قدحی پرکنم از اشک ندامت

می نیست درین میکده بگذار بگریم

ناسور جگر چند کشد رنج چکیدن

هر چند ز غم چاره ندارم من بیدل

این چاره که فرمود که ناچار بگریم