ز دست جور تو گفتم ز شهر خواهم رفت

که عهد با سر زلف گره گشای تو بست

تو خود وصال دگر بودی ای نسیم وصال

خطا نگر که دل امید در وفای تو بست

به خنده گفت که حافظ برو که پای تو بست