چون ابر به صد دشت و درم اشک فشانی ست

چون ابر بر آیم به سر بام و بگریم

تا گرد ره هرزه دوی ها بنشیند

از آبله چشمی بکنم وام و بگریم

کو بخت که یکجا کنم آرام و بگریم

فرصت ز چراغ سحرم بال فشان رفت

از منتظرانم که شود شام و بگریم