فرصت ز چراغ سحرم بال فشان رفت

از آبله چشمی بکنم وام و بگریم

چون ابر به صد دشت و درم اشک فشانی ست

کو بخت که یکجا کنم آرام و بگریم

از منتظرانم که شود شام و بگریم

شاید نگهی صید کند دانه اشکی

در راه تو چندی فکنم دام و بگریم