به که درآن نقش پا سیر گریبان کنیم

خوان بهار انجمن مایل این گلشن است

صد چمن اثبات ناز برگل و ریحان کنیم

جبهه اندیشه را با قدم او سریست

چشم دو عالم نشاط محو تماشای ماست

دیده به دیدار اگر یک مژه حیران کنیم

قابل این آستان جبهه نداربم حیف