دوتا شد پیکر و آهی نبالید از مزاج من

زبان رشته سازم نمی دانم چه می گویم

به گردون گر رسم از سجده شوقت نی ام غافل

چو ماه نو جبینی خفته در محراب ابرویم

نوا در سرمه خوابانیده تر از چنگ گیسویم

نشاند آخر وداع فرصتم در خاک نومیدی

غباری از تپش وامانده جولان آهویم