چو آن مویی که آرد در تصور کلک نقاشش

که من از ناتوانی در نظرها رستن مویم

چو شمعم گر به این رنگست شرم ساز پیمایی

عرق گل می کنم چندان که رنگ خویش می شویم

هنوز از ناتوانیها به پهلو نیست پهلویم

به ضبط خود چه پردازد غبار ناتوان من

نسیم کویش از خود رفتنی می آورد سویم