هنوز از ناتوانیها به پهلو نیست پهلویم

چو شمعم گر به این رنگست شرم ساز پیمایی

عرق گل می کنم چندان که رنگ خویش می شویم

چو آن مویی که آرد در تصور کلک نقاشش

به ضبط خود چه پردازد غبار ناتوان من

نسیم کویش از خود رفتنی می آورد سویم

چنان محو تماشای گریبان خودم بیدل