ندارد چاره از دریا شکافی طالب گوهر

گل چشمم همین عیبی ست گر رنگست و گر بویم

به خواب نیستی موج دگر می زد غبار من

به این آوارگی یا رب که گردانید پهلویم

دلی گم کرده ام در عالم اسباب و می جویم

ز طاق چین ابروی که افتادم نمی دانم

که گل کرده ست هر چینی شکست از هر بن مویم