تغافل بسملم یعنی شهید تیغ ابرویم

مپرس ازمزرع بیحاصل نشو و نمای من

چو تخم اشک می کارم گداز ناله می رویم

به چندین ناز خونم می چکد در پرده حسرت

ندارم از هجوم ناتوانی رنگ گرداندن

به رنگ سایه گر آتش نهی در زیر پهلویم

ز بس شخص نمودم آب شد از شرم پیدایی