ندارم از هجوم ناتوانی رنگ گرداندن

چو تخم اشک می کارم گداز ناله می رویم

به چندین ناز خونم می چکد در پرده حسرت

تغافل بسملم یعنی شهید تیغ ابرویم

به رنگ سایه گر آتش نهی در زیر پهلویم

ز بس شخص نمودم آب شد از شرم پیدایی

عرق می چینم از آیینه گر تمثال می جویم