به رنگ سایه گر آتش نهی در زیر پهلویم

به چندین ناز خونم می چکد در پرده حسرت

تغافل بسملم یعنی شهید تیغ ابرویم

ندارم از هجوم ناتوانی رنگ گرداندن

ز بس شخص نمودم آب شد از شرم پیدایی

عرق می چینم از آیینه گر تمثال می جویم

تو فرصت وانما تا من کنم تدبیر آرایش