تو فرصت وانما تا من کنم تدبیر آرایش

به رنگ سایه گر آتش نهی در زیر پهلویم

ز بس شخص نمودم آب شد از شرم پیدایی

عرق می چینم از آیینه گر تمثال می جویم

به رنگ دود شمع از شانه دارد شرم گیسویم

به جا وامانده ام چون شمع لیک از ننگ افسردن

به دوش شعله محمل می کشد عجز تک و پویم