نی ام گوهر که هر یکقطره آبم بگذرد از سر

به رنگ دود شمع از شانه دارد شرم گیسویم

به جا وامانده ام چون شمع لیک از ننگ افسردن

به دوش شعله محمل می کشد عجز تک و پویم

اگرتوفان مد چون موج بوسد پای زانویم

غرور هستی ام با تیغ نازش بر نمی آید

به این گردن که می بینی به صد باریکی مویم